Αν όχι τώρα Πότε; Και αν όχι εμείς Ποιοι;

Ειλικρινά ορισμένες φορές αντιμετωπίζω πολύ έντονα ιδεολογικά διλήμματα όταν πιάνω τον εαυτό μου να εκφράζεται από κάποια συνθήματα του αναρχοαυτόνομου χώρου. «Το lifestyle είναι μαγικό. Μετατρέπει τα μηδενικά σε νούμερα», «Αν το περιβάλλον ήταν τράπεζα θα είχε σωθεί», και πολλά άλλα. Η σύγχυση αυτή εντείνεται όταν παρατηρώ γύρω μου «πατριώτες» κάθε είδους που αγνοούν βασικά σημεία της ιστορίας μας να κραυγάζουν χωρίς να ξέρουν τον λόγο. Εκπλήσσομαι δε, όταν οι ίδιοι «πατριώτες» θεωρούν ότι οι νόμοι του Κράτους πρέπει να σταματούν στο διπλανό τους χωρίς να αγγίζουν τους ίδιους, διαμαρτυρόμενοι όμως όταν ο γείτονας καταφέρει να τη γλυτώσει από το «άγρυπνο» μάτι της Δικαιοσύνης. Απορώ όταν εξανιστάμενη η «κοινωνία» ετοιμάζεται να κηρύξει τζιχάντ για την απόκτηση ιθαγένειας από τους μετανάστες που βρίσκονται νόμιμα στη χώρα μας, την ώρα που το ελληνικό στοιχείο της ομογένειας διεκδικεί –δικαιολογημένα- και κερδίζει καθημερινά προνόμια στο εξωτερικό ενώ την ίδια στιγμή η Μητέρα Ελλάδα, αρνείται να τους παραχωρήσει δικαίωμα ψήφου, στους ομογενείς, προς χάρη των μικροκομματικών παιχνιδιών της τότε αντιπολίτευσης ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρω αν είμαστε η χώρα των μεγάλων αντιθέσεων, σίγουρα όμως είμαστε ο τόπος των μεγάλων οπορτουνιστών (όχι με την στενή έννοια που εκφράζεται από την αριστερά βέβαια). Σε όλα τα επίπεδα. Και εδώ πρέπει να επικεντρωθούμε. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί επιλέγουμε να επιδεικνύουμε το κιτς και να κρύβουμε το αξιόλογο; Γιατί προωθούμε, όλοι μας ανεξαιρέτως τη λογική του βλαχοδημάρχου αγνοώντας τη αξία του ποιοτικού; Είναι αλήθεια ότι μέσα μας έχει επικρατήσει η λανθάνουσα έννοια της Άμιλλας. Δεν συναγωνιζόμαστε με ευγενείς προθέσεις. Ψάχνουμε να βρούμε όχι πως θα επικρατήσουμε με την αξία μας, αλά πότε θα βρούμε το σωστό timing να εκθέσουμε τον «αντίπαλο» μας. Και τότε νοιώθουμε ότι έχουμε κατακτήσει το Κιλιμάντζαρο.

Πώς όμως μπορούμε να ανατρέψουμε αυτές τι λογικές που όλοι καταδικάζουμε στα λόγια, προωθώντας όμως με τα έργα; Η απάντηση είναι απλή χρειαζόμαστε νέου είδους Παιδεία. Ίσως και να χρειάζεται να είναι και ακραία η λογική που πρέπει να ακολουθήσουμε όμως είναι μονόδρομος για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε ως Έθνος και να ξεχωρίσουμε τα επόμενα χρόνια. Ίσως θα πρέπει να διδασκόμαστε ότι πατριώτης δεν είναι εκείνος που αρπάζει τη σημαία και βγαίνει στο δρόμο πρώτος για τα δίκαια του Ελληνισμού (όχι ότι διαφωνώ με την υπεράσπιση των εθνικών μας δικαιωμάτων), αλλά πατριώτης είναι εκείνος που πληρώνει φόρους και δεν κλέβει το Κράτος. Πατριώτης είναι εκείνος που μαθαίνει να υπερασπίζεται το φυσικό κάλλος της χώρας χωρίς να πετά τα σκουπίδια του όπου βρει. Πατριώτης είναι εκείνος που μαθαίνει να είναι γνήσιος ελεύθερος Έλληνας δηλαδή, να αντιμετωπίζει τους άλλους όχι ως κατώτερους αλλά ως ανθρώπους με δικαιώματα στην Ελευθερία και στην Ισότητα.

Στη Νέα Μεταπολίτευση, όπως θέλουν να χαρακτηρίζουν από εδώ και πέρα την εποχή, πρέπει να έρθουμε σε ευθεία ρήξη με το παρελθόν. Ακόμα και με τους ίδιους τους εαυτούς μας. Αν θέλουμε να ξεχωρίσουμε πρέπει να το αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα. Δεν ξέρω αν όντως , εμείς οι νέοι άνθρωποι, έχουμε πάρει απόφαση να ξεφύγουμε ή βολευόμαστε σε αυτό το φυγόπονο περιβάλλον της καλοπέρασης και της ευκολίας που μας χαϊδεύει τα αυτιά σήμερα, για να μας ρίξει μια δυνατή καρπαζιά αύριο. Δεν ξέρω αν έχουμε αντιληφθεί πραγματικά ότι οι σειρήνες που μας νανουρίζουν καθημερινά μέσα από όμορφα εξώφυλλα, illustration φύλα και εξαντλημένα dvd μας στέλνουν με βεβαιότητα πιο κοντά στην καταστροφή αλλά όπως και να έχει πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε πλέον οριστικά. Δεν υπάρχει χώρος για άλλες «ασυνείδητες» αναβολές. Ίσως σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ ένα σύνθημα που λέει «Αν όχι τώρα; Πότε;  Και αν όχι εμείς; Ποιοι;».

Ησυχάζουμε κάθε φορά σκεπτόμενοι τα λόγια «ειδημόνων» όπως πολύ επιτυχημένα τα παρουσιάζει ο James Simon Kunnen στο βιβλίο του «Φράουλες και Αίμα». ¨Πολλοί ρωτούν ποιοι είμαστε και μερικοί νομίζουν πως κιόλας το ξέρουν. Είμαστε λέει, ένα μάτσο μυξιάρικα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται¨. Όμως αφυπνιζόμαστε ,προσωρινά, σκεπτόμενοι την απάντηση στα συμπεράσματα όλων εκείνων που τρέμουν μπροστά σε μια συντονισμένη και διεκδικητική στάση της νέας γενιάς. Ανησυχώντας πως αυτή η Σωκρατική μύγα στη μύτη του «συστήματος» μπορεί να γίνει τρομερά ενοχλητική. ¨Δεν ξέρω πραγματικά τι είμαστε. Σίγουρα όμως δεν είμαστε μυξιάρικα. Το μόνο που έχουμε είναι φόβο, φόβο και επιπτώσεις για το μέλλον¨. Η απάντηση του συγγραφέα λοιπόν, μας δίνει το έναυσμα που οφείλουμε να το κάνουμε αφετηρία μιας νέας δράσης. Φιλελεύθερης δράσης. Μόνιμης και όχι προσωρινής. Συνεχούς και όχι αποτέλεσμα ενός τεχνητού ξεσπάσματος.

Ας σκύψουμε πραγματικά μπροστά σε αυτά που μας απασχολούν. Ας εκφράσουμε όλοι τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μας όπως είναι στην πραγματικότητα. Ας σταματήσουμε να πουλάμε μια ψεύτικη εικόνα που δεν είμαστε. Τότε σίγουρα θα έρθουμε αντιμέτωποι με τα πραγματικά προβλήματα. Μπορεί να αισθανθούμε αρχικά την απαξίωση και τον χλευασμό, όμως ποια μεγάλη και νικηφόρα προσπάθεια δεν αντιμετωπίστηκε με χλευασμό από το βολεμένο σύστημα μέχρι να γίνει ρεύμα της κοινωνίας;

Πολλοί, θα αναρωτιούνται τα περί ιδεολογικής σύγχυσης. Δεν υπάρχει λόγος. Σκεφτόμαστε φιλελεύθερα. Πράττουμε φιλελεύθερα. Εξάλλου φιλελευθερισμός σημαίνει  και να προκαλείς το σύστημα με ιδέες πέρα από τα τετριμμένα. Μακριά από τις νοοτροπίες της απαξίωσης και του ωχαδερφισμού. Φιλελευθερισμός σημαίνει να Παρεμβαίνεις και να Διαφωνείς. Θετικά και για το όφελος της κοινωνίας. Σημαίνει να είσαι Ανατρεπτικός και Δραστήριος όταν παρατηρείς ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά και να αγωνίζεσαι για τις αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύεις.

Στόχος αυτού του κειμένου, δεν είναι μόνο να κατατεθούν ορισμένες σκέψεις αλλά και να ταρακουνήσει τις συνειδήσεις δημιουργώντας ένα υγιές ρεύμα «αντίδρασης» και κίνησης. Ένα ρεύμα που θα παρακινήσει όλους τους μηχανισμούς του συστήματος να ακούσουν αρχικά και μετά να προβληματιστούν.

Κλείνοντας και συνεχίζοντας στο ύφος του κειμένου, διατυπώνονται ορισμένα ρητορικά ερωτήματα. Γιατί μας ξενίζει όταν οι Ευρωπαίοι μας αντιμετωπίζουν ως κάτι ευκαιριακά λαμόγια, καιροσκόπους που το μόνο που μας νοιάζει είναι πως θα εκμεταλλευτούμε τις κοινοτικές επιδοτήσεις επενδύοντας τα χρήματα σε επώνυμες τσέπες παντελονιών και σε πορτοφόλια από μαλακό δέρμα; Γιατί προσπαθούμε με καμπάνιες πολυέξοδες να συμμετάσχουμε στη μάχη κατά του ρατσισμού την ώρα που αρνούμαστε να συζητήσουμε το ενδεχόμενο της ιθαγένειας των νόμιμων μεταναστών στη χώρα μας; Γιατί αναρωτιόμαστε όταν μας χλευάζουν για το σήμερα, όταν ακόμα και τα μεγαλύτερα κατορθώματα του σύγχρονου ελληνικού έθνους υποβαθμίζονται από την κουτοπονηριά των «ηρώων» τους; Γιατί διαμαρτυρόμαστε και κλείνουμε εθνικούς  δρόμους για την Αγροτική πολιτική, αρνούμενοι να καταλάβουμε ότι πρέπει να στηριχτούμε στα δικά μας πόδια και να προχωρήσουμε βασισμένοι στις δικές μας δυνάμεις;

Είναι λογικό να χαρακτηριζόμαστε ως οι απατεώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Σαφώς και τέτοιοι χαρακτηρισμοί δεν εκφράζουν το ελληνικό στοιχείο. Όμως μήπως με τη συμπεριφορά μας και με το βίο μας το προκαλέσαμε; Μήπως το ότι επενδύσαμε στην υποκουλτούρα έδωσε αυτό το δικαίωμα; Σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα του νέου εργαζόμενου, του νέου επιστήμονα, του νέου αθλητή, του ανθρώπου που κοπιάζει πραγματικά για να καταφέρει να ξεχωρίσει μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και αφιλόξενο περιβάλλον. Αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να αναδείξουμε όμως. Η Ελλάδα που δεν έχει ανασφάλειες και μεμψιμοιρίες. Η Ελλάδα που έχει να παρουσιάσει ένδοξο παρελθόν, σημαντικό παρόν και πολλά υποσχόμενο μέλλον. Η Ελλάδα που εμπνέει σιγουριά και αισιοδοξία. Η Ελλάδα που προσπαθεί και πετυχαίνει. Αγκαλιάζει τα παιδιά της, δημιουργώντας μια νέα κουλτούρα πολιτών προωθώντας την αξιοκρατία και τον σεβασμό. Αυτή η Ελλάδα μπορεί να πρωταγωνιστήσει και να αποτελέσει έμπνευση για νέες αρχές και αξίες.

Γιώργος Τσίνας

1. 

   Manos says:

   16 March, 2010 at 11:50 pm

   Μπράβο Γιώργο!! Ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό, αριστερόστροφο μα και φιλελεύθερο, ένα ξυπνητήρι στην κοιμισμένη συνείδηση του ‘Ελληνα!! Ας το διαδώσουμε και ας ενεργήσουμε άμεσα όλοι μαζί, πραγματικά όμως αυτή την φορά και όχι πάλι στα λόγια!!