Από το «What if history» στο «We make history»

Κυρίες και κύριοι. Η παράσταση έλαβε τέλος. Η αυλαία έκλεισε εντυπωσιακά και τα χειροκροτήματα κόπασαν. Ακούγεται  μονάχα θόρυβος από τους βιαστικούς θεατές που απομακρύνονται από τις θέσεις τους . Οι ταξιθέτες αποχωρούν και αυτοί με τη σειρά τους. Τα φώτα σβήνουν.

Το έργο σε άλλους άρεσε, άλλους τους άφησε αδιάφορους, άλλοι δεν έκρυψαν τον εκνευρισμό τους αποχωρώντας κατά τη διάρκεια.

Έτσι θα παρομοίαζα τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία της τελευταίας 20ετείας. Αισθάνομαι πως σαν κράτος έχουμε φτάσει στο τέλος. Το ιστορικό ρητό «δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι» φαντάζει ένας ωραίος τρόπος αποφυγής μιας σκληρής πραγματικότητας. Ο Οδυσσέας μετά από ένα… «υπέροχο»(;) ταξίδι βρήκε τη «δύστυχη» Πηνελόπη όχι με ένα ούτε με δύο αλλά με 40 μνηστήρες. Αν θέλουμε το πιστεύουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια παρέμενε πιστή.

Νομίζω πως παίρνουμε αυτό που μας αξίζει και πως έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Εδώ και χρόνια όλη η πολιτική ζύμωση από τα κόμματα της βουλής στηριζόταν στο «What if history». Όλοι πάντα δήλωναν πως γίνονται τραγικά λάθη στη διακυβέρνηση της χώρας έχοντας τη βεβαιότητα πως ΑΝ είχε παρθεί κάποια διαφορετική απόφαση τα πράγματα ΘΑ ήταν καλύτερα. Τι πιο εύκολο για τον κάθε ανίδεο και ευκαιριακά πολιτευόμενο να υποδεικνύει απλώς σφάλματα και παραλήψεις. Ποιοι και πόσοι ήταν αυτοί που έβαλαν το κεφάλι τους στη φωτιά για να σβήσουν τη φλόγα? Δε θυμάμαι. Όλοι περίμεναν καρτερικά τη σειρά τους. Και η σειρά νομοτελειακά ερχόταν.

Έχουν περάσει 65 έτη από το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ενός πολέμου που υπήρξε καταστροφικός για τη χώρα μας. Λίγα έτη μετά έλαβε χώρα ο εμφύλιος πόλεμος με τραγικότερες κοινωνικοπολιτικές συνέπειες. Το Ελληνικό έθνος έφτασε στο χείλος του γκρεμού αλλά ορθοπόδησε. Είναι τραγική ειρωνεία αν αναλογιστούμε πως 20 έτη ειρήνης φέρνουν και πάλι το ελληνικό κράτος στο χείλος του γκρεμού. Κακοδιαχείριση, συμπλέγματα νεοπλουτισμού, εξουσία και αλαζονεία ήταν αρκετά για να επέλθει η πτώχευση σε όλους τους τομείς. Η Ελλάδα σήμερα είναι ένα προτεκτοράτο δυτικών και τραπεζικών συμφερόντων γιατί οι εκάστοτε ηγέτες της είχαν πάντα σαν κεντρικό άξονα πολιτικής το προσωπικό συμφέρον και την αποφυγή του οποιουδήποτε πολιτικού κόστους. Αυτό συντηρούσε πάντα ο μηχανισμός των μέσων μαζικής ενημέρωσης ο οποίος κρατούσε σε ναφθαλίνη τους έλληνες πολίτες δημιουργώντας κύματα αμφισβήτησης σε οτιδήποτε ερχόταν αντίθετο με τον όρο «εύκολο». «Εύκολο χρήμα», «εύκολη εργασία» , «εύκολη διασκέδαση». Πάνω σε αυτούς τους όρους στηρίχθηκε το παρακράτος του οποίου την ύπαρξη όλοι γνώριζαν αλλά έκανα πως δεν έβλεπαν.. ίσως λόγω της επιθυμίας τους να γίνουν κάποτε και οι ίδιοι γρανάζι αυτού. Ήταν η επιταγή για οτιδήποτε «εύκολο».

Καλό είναι να σκεφτόμαστε και λίγο, ακόμα και αν αυτά που συνειδητοποιήσουμε κατά την ενδοσκόπηση μας φανούν δυσάρεστα. Κλείστε τα αυτιά σας και σκεφτείτε όλοι μας πόσο ευθυνόμαστε για τη σημερινή κατάσταση. Ποιοι είστε όλοι εσείς κύριοι των μέσων μαζικής ενημέρωσης και πολιτικοί , (ή ειδήμονες), που θα μας πείτε τι είναι σωστό και τι λάθος. Κλείστε τα αυτιά σας και συνειδητοποιήστε ότι αυτά που γνωρίζατε μέχρι χθες είναι κομμάτι του χθες.

Ήρθε η ώρα - η πολιτική φράση κλισέ- «Ήρθε η ώρα της αλλαγής» να πάρει σάρκα και οστά. Δεν έχει καμία σημασία πλέον τι έγινε στο παρελθόν. Δεν έχει καμία σημασία αν «το ταξίδι» ήταν ωραίο ή άσχημο. Δεν έχει καμία σημασία πλέον αν η …Πηνελόπη υπήρξε πιστή ή άπιστη. Ο δύσκολος ρόλος του κάθε Οδυσσέα είναι, κάνοντας κάποιες συμβάσεις με το παρελθόν και την ιστορία που θέλει ο ίδιος να πιστέψει, να κοιτάξει τη ζωή του από εδώ και στο εξής. Να την οργανώσει από το μηδέν. Αλλάζει η ζωή του, παρόλο που το παρελθόν τον βαραίνει, και οφείλει σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι να ακολουθήσει ένα δύσκολο δρόμο. Αυτή τη φορά κανένας δε θα είναι εύκολος.

Οι κακές συνήθειες δεν περιορίζονται.. κόβονται. Αλλαγή λοιπόν σε όλα επιλέγοντας το δύσκολο μονοπάτι. Όχι το αρεστό και εύκολο γιατί είναι ουτοπικό. Τα τελευταία χρόνια οι παλαιές γενεές δανείζονταν εις βάρος των επομένων. Εμείς οι νέοι καλούμαστε δυστυχώς για την ευημερία μας, ευτυχώς ενδεχομένως για την υστεροφημία μας να κλείσουμε αυτό το φαύλο κύκλο. Οι παλαιές γενεές οφείλουν έχοντας την ευθύνη των πράξεών τους αλλά και την ηθική, να δεχτούν τις δικές μας παρεμβάσεις. Αρκεί λοιπόν να κάνουμε σε πρώτη φάση τα αυτονόητα και να οδηγήσουμε την κοινωνία του παραλόγου στον ορθό δρόμο. Τέλος στα «εύκολα» και εμείς οι ίδιοι έχουμε γευτεί ενδεχομένως αρκετά από αυτά. Καλούμαστε να σκύψουμε το κεφάλι, όχι από υποταγή σε μία σκληρή πραγματικότητα, αλλά γιατί εμείς επιλέγουμε να εργαστούμε σκληρά για να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτή. Ο κάθε υπερόπτης ή αλαζόνας μπορεί να είναι άξιος της μοίρας του και αυτό γιατί η δικαιοσύνη δεν έρχεται από τους νόμους αλλά από την ίδια τη φύση.

Ο νυν πρωθυπουργός κατά την προεκλογική του εκστρατεία διαλαλούσε πως «χρήματα υπάρχουν». Λυπάμαι πολύ για όσους ήταν τόσο αφελείς για να τον πιστέψουν και να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε αυτή τη φράση. Στο μέλλον χρήματα θα υπάρχουν για τους ικανούς, τους καινοτόμους και αυτούς που θα αντιμετωπίσουν την κρίση σαν ευκαιρία. Ευκαιρία για αφύπνιση!

Μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερο αύριο αν συμβούν πράγματα της κοινής λογικής.

Συρρίκνωση του σαθρού κράτους:

Αν ο Έλληνας πολίτης είναι ο Προμηθέας τότε το σύστημα του δημοσίου είναι ο αετός που καθημερινά του τρώει το συκώτι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναμένουμε τον Ηρακλή για να τον ελευθερώσει. Μην ξεχνάτε ότι την ιστορία τη γράφουμε εμείς. Ας ξεκινήσουμε με τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Αρκεί να τεθούν κριτήρια αξιολόγησης. Τίποτα στη ζωή δεν είναι μόνιμο παρά μόνο η θητεία των δημοσίων υπαλλήλων. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που δραστηριοποιείται όταν του θέτεις κίνητρα (βλέπε γάιδαρος – καρότο). Με μηδέν κίνητρα οι δημόσιοι υπάλληλοι μεταμορφώνονται σε βουλιμικά όντα, επαγγελματίες συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ που είναι ο μόνος φορέας που μπορεί να γεμίσει περισσότερο το πιάτο τους άκοπα! Όλοι στους δρόμους για να διεκδικήσουν δικαιώματα και αυξήσεις για τα οποία άλλοι μοχθούν! Δε θυμάμαι ποτέ να βγήκαν στο δρόμο διεκδικώντας τον εκσυγχρονισμό του δημοσίου τομέα. Όχι κύριοι, ως σύνολο δε σας αξίζει! Έχετε γίνει γραφικοί και έχετε καταχραστεί την υπομονή και την ανοχή μας.  Δυστυχώς οι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι σέβονται την υπηρεσία και τους πολίτες αποτελούν μειοψηφία. Η νέα τάξη πραγμάτων επιτάσσει «εργασία» και προσπάθεια. Όσοι δε συμβαδίζουν με αυτό, έχουν πρόβλημα.

Σεβασμός:

Σεβασμός σε κάθε έναν ξεχωριστά, σε Έλληνες και ξένους. Σεβασμός στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, στη διαφορετικότητα, στον αντίλογο, στη δημοκρατία αλλά και ατομική κυριαρχία του καθενός. Τέλος, σεβασμός στους νόμους. Αυτό και μόνο θα ήταν αρκετό για εξοικονόμηση πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αξιοκρατία:

Αξιοκρατία για να μπορέσουμε να πετύχουμε τα μέγιστα. Δε μας αρκούν πλέον τα συμβατικά γιατί με συμβατικές κινήσεις δε θα καταφέρουμε ποτέ να ανακάμψουμε.

Κλείστε τα μάτια σας και τα αυτιά και σκεφτείτε. Όχι τι διαφορετικό θα έπρεπε να είχαμε κάνει σαν έθνος αλλά ότι όπως παλαιότερα έτσι και σήμερα, «Εμείς φτιάχνουμε την ιστορία». Και μπορούμε να κάνουμε πολλά. Για τους εαυτούς μας, για τους ανθρώπους που νοιαζόμαστε και αγαπάμε, για τις επόμενες γενεές.

Ευχαριστούμε τους πολιτικούς που πέρασαν από το σύστημα. Θα τους είμαστε μια ζωή ευγνώμονες γιατί με τις πράξεις τους μας έμαθαν τι δεν πρέπει να κάνουμε για να προοδεύσουμε.

P.S. Διαβάζω σε διάφορα Blogs που απευθύνονται στο φοιτητικό κίνημα και εν γένει στη νεολαία διάφορα πολιτικά κείμενα. Μια προσωπική διαπίστωση. Παρακαλώ αποφύγετε εκφράσεις κουρασμένων 50άρηδων. Μιλήστε απλά και καθαρά. Γράψτε κείμενα που απευθύνονται στο λαό και τον εκφράζουν. Αυτός θα σας αναδείξει και θα σας καταξιώσει, αν το αξίζετε.

Ξανθογεώργης Μανώλης

Πτυχιούχος Πληροφορικής – ΑΣΟΕΕ

MSc Μάρκετινγκ και Επικοινωνία με νέες Τεχνολογίες – ΑΣΟΕΕ

Leave a Reply